Czym jest sztuka współczesna?

Wygląda na to, że każdy ma zdanie na temat sztuki współczesnej. Są całe muzea poświęcone temu zagadnieniu. To podstawa każdej pretensjonalnej rozmowy. Jednak tak wielu z nas nie rozumie tego w pełni.

Sztuka współczesna jest nie tylko epoką chronologiczną w historii sztuki, ale także ruchem filozoficznym. W kulturze zachodniej „modernizm” opisuje zbiór gatunków, z których wszystkie poświęcone są temu samemu podstawowemu programowi: kwestionowaniu definicji sztuki.

Przez wieki budowaliśmy surowe standardy tego, co było, a co nie było sztuką. Potem, w XIX wieku, coś się zmieniło. Artyści zaczęli przesuwać granice tradycyjnych założeń, odrzucać standardy sztuki i odkrywać nowe sposoby ekspresji. Był to ruch nowoczesny, który przekształcił sztukę, jaką znamy.

Realizm

Jednym z najlepszych sposobów docenienia modernizmu jest krótka historia tego zjawiska. Wielu historyków sztuki przypisuje początki modernizmu francuskiemu ruchowi artystycznemu z połowy XIX wieku, zwanemu realizmem. Malarze realistyczni odrzucili tradycyjne tematy sztuki pięknej, jak bohaterowie mitologiczni, postacie historyczne i zamożni patroni, a także malowali sceny zwykłych ludzi.

Jedną z najbardziej znaczących postaci był Gustave Courbet. Jego 1849 The Stone Breakers jest doskonałym przykładem realizmu. W tym obrazie dwóch niemożliwych do zidentyfikowania robotników zostało podniesionych jako temat sztuki pięknej. Podczas gdy tradycyjne konwencje malarstwa są przestrzegane, ten nowy temat rozpoczął tradycję kwestionowania definicji sztuki pięknej.

Impresjonizm i postimpresjonizm

Kilkadziesiąt lat później, inny ruch francuski rozwinął się pod nazwą Impresjonizm. Impresjoniści pod przewodnictwem Claude’a Moneta podjęli wyzwanie sztuki, rozpoczynając malowanie mniej reprezentacyjnych tematów. Zamiast czystego krajobrazu impresjoniści namalowali krajobraz jako kolekcję rozmytych kolorów, w celu uchwycenia istoty jednej chwili w czasie poprzez światło i kolor. W tym przypadku temat był bardziej tradycyjny, ale technika malarska odrzuciła zachodnie założenie, że sztuka piękna powinna być wysoce reprezentacyjna.

Monet i impresjoniści rozpoczęli rewolucję w sztuce, ponieważ artyści nadal odrzucali sztukę reprezentacyjną na rzecz kompozycji bardziej abstrakcyjnych. Kolejną awangardą tej transformacji byli artyści należący do ruchu postimpresjonistycznego. Paul Gauguin włączył do swoich kompozycji kolory i spłaszczoną estetykę sztuki polinezyjskiej. Paul Cézanne rozbił również figury na prostsze formy, badając relacje między kształtami. Vincent van Gogh badał siłę koloru i linii, tworząc silne kontrasty w swoich kompozycjach.

Kubizm, dadaizm i abstrakcja

Wraz z początkiem XX wieku modernizm posunął się dalej w kierunku abstrakcji. Kubizm, ruch broniony przez Pablo Picassa i Georgesa Braque’a, znalazł inspirację w afrykańskich tradycjach artystycznych i zdekonstruował przedmioty na podstawowe kształty, jakby widząc je ze wszystkich stron jednocześnie. Kubiści znaleźli również zamiłowanie do kolażu, łącząc ze sobą różne przedmioty w celu stworzenia kompozycji faktury.

Artyści XX wieku naprawdę skupili się na kwestionowaniu samego znaczenia sztuki i nikt nie posunął się dalej niż dadaiści. Dadaizm był gatunkiem skupionym na absurdzie, nieodwracalnie ośmieszającym pretensjonalne standardy sztuki pięknej. Doskonały przykład pochodzi od przywódcy Dada Marcela Duchampa. W 1917 r. Duchamp przedłożył dzieło zwane Fontanną, składające się z autografowanego pisuaru ułożonego na boku. Celem było pokazanie, że sztuka jest tylko tym, co z nią robimy, oraz zakwestionowanie zachodniej granicy między sztuką wysoką i niską.

Comments are closed.